Sad Suresi
23. Cüz - 456. Sayfa
62, 63- Azgınlar: “Neden acaba, derler, dünyada kendilerini değersiz saydığımız birtakım adamları burada görmüyoruz? Aklımız sıra, onlarla alay ederdik! Yoksa gözlerimiz onlardan kaydı da onun için mi kendilerini göremiyoruz?”
64- İşte bu, yani cehennemliklerin dâvalaşması kesin bir gerçektir.
65- De ki: “Ben sadece uyaran bir peygamberim. Şu kesin bir gerçektir ki tek hakim olan Allah’tan başka ilah yoktur.
66- O göklerin, yerin ve ikisinin arasındaki varlıkların Rabbidir. Mutlak galiptir, çok mağfiret edendir.
67- De ki: “Bu Kur’ân pek mühim bir mesajdır.
68- Ama siz ona sırtınızı dönüyorsunuz.
69- Mele-i Âla sakinleri tartışırlarken kendi aralarında neler konuştuklarına dair bilgim yoktur.
70- Şu var ki: Bana sadece, açıkça uyarmak için gönderilen bir elçi olduğum vahyolunuyor.”
71- Bir vakit Rabbin meleklere: “Ben,” dedi, “çamurdan bir beşer yaratacağım.”
72- Onu iyice biçimlendirip ona Rûhumdan üfleyince hep birden, secde ediniz.”
73- Meleklerin hepsi secde ettiler.
74- Lâkin İblis secde etmedi. O kibirlendi ve kâfirlerden oldu.
75- Allah buyurdu: “İblis! Benim ellerimle yarattığım mahlûkuma neden secde etmedin? Gururlandın mı, yoksa kendini çok yükseklerde mi görüyorsun?
76- İblis: “Ben ondan üstünüm, çünkü beni ateşten, onu ise topraktan yarattın.” dedi.
77, 78- Allah: “Defol oradan! Sen artık kovulmuş birisin. Lânetim de, hesap gününe kadar senin üstündedir.”
79- “Ya Rabbî, bana insanların dirileceği güne kadar mühlet verir misin?” dedi.
80- Allah: “Haydi sana mühlet verildi!”
81- “Sen belirli bir vakte kadar izinlisin.”
82, 83- İblis: “Öyle ise, senin izzetine yemin ederim ki ben de onların hepsini şaşırtacağım. Ancak Senin ihlâsa erdirdiğin kullar bundan müstesnadır.” dedi.
